Sint Maarten, een feest van barmhartigheid en vrijgevigheid

Het is bijna zover. Straks komen de kinderen langs de deuren, zingend met hun lantaarntjes. Maar het zijn niet de liedjes die ik me herinner, of de lampjes zoals ik ze me herinner. En… we kregen niet alleen snoepjes, maar waren ook blij met mooie rode appels, sinaasappels, mandarijnen, dadels, vijgen, rozijnen en noten…

e3c6535dc19b32f7436ed90f262b5b58Ik herinner me mijn Sint Maarten vieringen nog. Wat me het meest bijstaat is een avond dat ik bij een klasgenootje bij ons in de straat onze suikerbiet ging uithollen en versieren. Terwijl we met allerlei lepels en mesjes aan het graven waren in de biet, snoepten we van de inhoud (die zacht zoet smaakte) tot we misselijk waren.
Toen de biet goed genoeg was uitgehold versierden we de buitenkant. Met veel zorg kozen we de vormen die we wilden uitsnijden, tekenden ze op de buitenkant en schraapten voorzichtig de buitenlaag weg, zodat er een soort venstertje ontstond waardoor straks het kaarslicht zou schijnen. Ik weet zelfs nog dat ik een maan, sterren en een zon heb gemaakt. En gaten in het dakje van de lantaarn, zodat het kaarsje niet zou doven maar wel droog zou blijven.

Die avond hebben we ons verzameld bij het Slot, op het Broederplein, samen met onze schoolgenootjes en hun vaders, moeders, broertjes, zusjes en natuurlijk de leerkrachten.
Op het plein stond een mooi wit paard met daarop een heuse Sint Maarten, met een heerlijk zachte rode mantel. Met een grote boog nam hij de mantel van zijn rug en sneed hem doormidden zodat de arme man naast hem op de grond een helft van zijn mantel kon krijgen. Vol ontzag keek ik toe naar het schouwspel en (vooral) naar het prachtige paard.
We ontstaken onze lampionnen (wat niet gemakkelijk was met het herfstweer) en zo begon de optocht. Al weken hadden we de liedjes gerepeteerd in de klas. En in mijn herinnering klonk het prachtig; de lieve kwinkelerende stemmetjes in het donker.
Terwijl we zongen, liepen we het pad langs de huizen. Er waren lampjes die schitterden in het donker. We kregen appels, gedroogde vruchten, en we zongen onze liedjes… Het was magisch!

“Zon en maan en sterren,
Zie ik al van verre,
Stralen zij hier ver vandaan,
Steek ik mijn eigen lichtje aan
In mijn maanlantaren”

Het verhaal van Sint Maarten vind ik, zeker in deze tijd, een fijn verhaal om me mee te verbinden.
ea3f83db6a4e0146ede8192bf046b7a2
Het gaat over een jonge man, genaamd Martinus. Rond 316 na Chr. Leefde hij in Tours als zoon van een soldaat. Zoals gebruikelijk voor die tijd, volgde hij zijn vader op als soldaat in het Romeinse leger. Alle soldaten in die tijd droegen een warme mantel die in de nacht ook dienst deed als deken. Deze mantel zou vele jaren meegaan en wanneer dat nodig was werd hij versteld in plaats van een nieuwe te kopen. Het was een van de belangrijkste bezitten voor de soldaten, naast hun paard en zwaard.
Op een koude Novemberdag, reed het leger waarin Martinus diende een stad in. Bij de stadspoort zag Martinus een oude arme man zitten die om een aalmoes smeekte. Anders dan de andere soldaten, stopte Martinus.
“Ik heb het zo koud, goede man, heeft u iets dat mij warmen kan?” vroeg de bedelaar.
Martinus keek naar de oude man en trok zijn zwaard. “Mijn mantel is alles wat ik heb tegen de koude. Neem de helft van mijn mantel, opdat het je zal warmen.”
Hij trok de mantel uit en sneed hem doormidden om een helft aan de oude man te geven. De man was hem zo dankbaar, wetend dat hij de nacht zou overleven en warm zou blijven. Martinus klom terug op zijn paard en reed verder.
Die nacht, terwijl hij sliep, droomde hij over de bedelaar. Hij stond op en liep naar Martinus toe om hem te omhelzen. “Je dacht dat je zomaar iemand blij maakte vandaag met deze daad van mensenlievendheid, maar ik ben niet zomaar iemand. Ik ben God.”

Hoe mooi is het om anderen, uit de goedheid van jezelf, iets te geven?
Juist op dit moment, waarop alles donkerder word. Terwijl mensen hun leven ontvluchten om een betere plek te vinden, terwijl anderen hun handen uitsteken om hulp. Misschien kun je niets doen aan de grote hulpvragen. Maar je kunt natuurlijk wel de lichtjes in je huis aansteken, warmte maken, gezelligheid bieden, of misschien een wichtel-sessie instellen? Want iets geven, van onszelf, om anderen te helpen of gelukkig te maken, dat kan toch altijd? En is het niet een heerlijk gevoel om iets te geven?
Misschien is dat iets om over te denken als er straks word aangebeld, als er liedjes worden gezongen en handjes opgehouden voor wat lekkers.

Een gedachte over “Sint Maarten, een feest van barmhartigheid en vrijgevigheid”

  1. Lieve isolde,

    Ik heb je blog weer met tranen in mijn ogen gelezen. Dankje voor dit warme gevoel.

    Liefs,
    Sarajayne

Reacties zijn gesloten.