Vaderdag

DSCN0817Voor mij is het zo vanzelfsprekend dat ik ouders heb waar ik zo goed mee op kan schieten, die voor mij echt aavoele als dierbare vrienden. Maar ik weet dat ik daarmee heel erg gezegend ben.

En vandaag, in navolging van de blog over Moederdag, schrijf ik nu een blog voor mijn vader.

We spreken elkaar minder vaak dan mijn moeder en ik, maar ook mijn vader zie ik vaak en graag. Het is nog niet zo lang dat we echt op die manier contact met elkaar hebben.

Mijn vader is een heel hard werkende man. Hij werkt elke dag, al zo lang als ik hem ken, en hij moest geregeld voor zijn werk op reis.
Maar ondertussen neemt hij, gelukkig, ook tijd voor zichzelf, waardoor we meer van hem zien en ik hem op hele andere manieren ben gaan zien. Ik vind het zo leuk om steeds vaker te merken dat ik dingen van hem in mezelf herken en dan denk: ik ben echt het kind van mijn ouders.

Mijn vader heeft me veel geleerd door de jaren heen.
Voor mijn idee heeft hij me laten kennis maken met de Engelse taal terwijl hij bezig was verder te leren voor zijn werk. Ik zie hem nog voor me terwijl hij aan tafel zat met zijn eerste computer.
Voor mijn gevoel was hij zelden ziek thuis en was hij altijd bezig met zijn werk (op een goede manier) en ik denk dat ik daardoor ook heb geleerd je altijd in te zetten voor je werk en wanneer je kunt te helpen als ze je daar nodig hebben.

Hij was degene die me, toen ik net mijn rijbewijs had, begeleide op mijn eerste lange stuk auto rijden en hij heeft me altijd geprobeerd te leren in verschillende auto’s te rijden. Dat het niet uit zou maken hoe de auto eruit zag, het bleef hetzelfde. Hij leerde me te luisteren naar de motor van de auto en zo te weten wanneer je moest doorschakelen. Hij heeft uren doorgebracht met mij in de auto; soms om me de fijne kneepjes te leren van het inparkeren of schakelen, soms om me te laten zien wat een auto doet als hij slipt, en soms ook gewoon om ergens te komen. En dat laatste hebben we vooral in de afgelopen jaren heel erg veel gedaan samen.

Hij leerde me hoe sterk ik eigenlijk zelf was en heeft me altijd geinspieerd om op die kracht te vertrouwen. Hij leerde me hoe ik zware dingen het beste kon dragen en te ‘genieten’  van de spierpijn daarna.

Ik denk dat ik van hem heb geleerd om te presenteren en te spreken voor grote groepen. De leiding te nemen wanneer dat nodig was en een zo vriendelijk mogelijke leider te zijn als maar kon, zonder een watje te zijn.
Samen hebben we mijn eerste sollicitatiebrieven geschreven en hij heeft me uitgelegd hoe ik me het beste kon gedragen bij de gesprekken daarna. En toen ik voor mezelf wilde beginnen was hij haast niet te stuiten van opwinding en trots. Want ik weet dat hij trots is op me, en dat is een fijn gevoel.

Ik weet dat ik zijn ‘prinses’ ben, maar hij heeft me nooit klein gehouden. Hij heeft me aangespoord en aangemoedigt waar hij kon om op eigen benen te staan. Zolang ik er maar af en toe was om mee te kletsen en knuffelen.
En wie ik ook mee naar huis nam, iedereen was welkom en werd met respect en vriendelijkheid behandelt. Ze werden geholpen als ze dat nodig hadden, ze kregen advies (of ze dat nou wilden of niet) en konden erop rekenen dat ze steun kregen.

Hoewel hij zelf niet echt alternatief of spiritueel ingesteld was, heeft hij in een paar jaar zich veel van de dingen die voor mijn broertje en mij heel normaal waren, aangeleerd en ‘geaccepteerd’. Nu is hij zover dat hij ook anderen (en mij) nieuwe dingen kan aanleren en ik vind het heerlijk om samen met hem cursus te geven.

Bij ons thuis word hij gekscherend  ‘de encyclopedie’  genoemd omdat het soms lijkt alsof hij eigenlijk alles wel weet. En zelfs als hij het niet weet, weet hij wel waar je de antwoorden op dat ene vraagstuk zou kunnen viden. Dat is ook iets wat mij altijd gerust steld. Ik weet dat als ik iets niet weet, ik hem kan opbellen en vragen om hulp of kennis. Bij alles. Op welk moment dan ook.

We hebben veel samen meegemaakt. Ik heb veel  fijne herinneringen aan hem (en hoop dat er nog veel volgen).
Van hem ophalen van Schiphol na zakenreizen (en de kleine beertjes die we dan kregen), samen naar het Land van Ooit gaan en genieten van de ridderspelen daar, met zijn tweetjes naar de Jaarbeurshallen om daar de paardenmarkt mee te maken, samen op de motor een toerrit maken, naar een opterden van hun oude volksdansgroep gaan kijken en niet kunnen wachten om zelf weer te gaan dansen, me verbazen over zijn kledingkeuze toen hij me een keer mee nam om inkopen voor mij te doen…

Samen huifkartochten maken in de zomer, naar paardrijles, klussen in huis, alles neerleggen om te komen helpen als ik zelf een klus toch niet voor elkaar kreeg, samen mijn grote harp gaan halen toen die er dan eindelijk was, zijn enthousiasme om me te helpen, zijn stille blijdschap toen ik terug naar Zeist verhuisde, samen werken in de tuin in Markelo…

Hij is een echte goeie stoere papa.
Ik weet dat ik voor alles bij hem terecht kan, op elk moment van de dag of nacht. Zijn steun en vertrouwen in mij hebben me altijd een gevoel van veiligheid gegeven.

Ik heb zoveel van hem geleerd, ik ben gezegend met mijn papa, en ik hou van hem.DSCN1177