Moederdag

Ze hebben me gemaakt tot wie ik ben. Ik heb het zo goed met hen. En vandaag eer ik mijn moeder.

Vandaag is het Moederdag, en normaal is dat niet iets waar wij, in onze familie, veel mee doen.
Maar, dankzij een vriendin, keek ik plotseling anders aan tegen deze dag (en tegen vaderdag ook, overigens). We hadden een gesprek over familie waarin ik me, opnieuw, besefte hoe gezegend ik ben met mijn familie. Sommige mensen hebben dat geluk niet, en meer dan eens is mij al gevraagd of mensen niet mijn ouders mochten adopteren, of door hen geadopteerd konden worden.

Ik ben me altijd bewust van hoe goed wij het met elkaar hebben.
We spreken elkaar een paar keer per week (en soms zelfs een paar keer per dag, als er hele bijzondere dingen gebeuren bijvoorbeeld), zien elkaar toch tot nu toe gemiddeld een keer in de maand (wat wel zal veranderen nu we weer dichter bij elkaar in de buurt wonen) en houden elkaar op de hoogte via Facebook of andere berichtjes.

Mijn ouders hebben altijd met mijn broertje en met mij gecommuniceerd, over alles, als gelijken. En ook nu zijn de gesprekken niet als tussen een ouder en kind maar tussen twee mensen. Mensen die elkaar heel goed kennen, die (bijna) alles van elkaar weten, die aan een blik genoeg hebben, die dezelfde humor hebben en die graag bij elkaar zijn.

Een vriendin vroeg me laatst, met het oog op de naderende Moederdag, er eens bij stil te staan wat mijn moeder me geleerd heeft.
Even werd ik heel stil. En toen begon het in mijn hoofd te gonzen van alle wijsheden en lessen die ik leerde.

Een paar hele belangrijke sprongen er uit. Dingen als: wat gij niet wilt dat u geschied, doe dat ook een ander niet. Of: als je niets leuks te zeggen hebt, zeg dan maar liever niets.

Ze leerde me om naar mezelf te luisteren, of misschien moet ik zeggen, naar mijn lijf te luisteren. Dat als ik me niet helemaal lekker voelde ik er misschien beter aan deed gewoon in bed te gaan liegen in plaats van door te lopen. En om uit te zieken voordat ik weer aan de slag ging omdat ik anders kans had weer opnieuw te moeten beginnen met beter worden.

Ik leerde van haar klaar te staan voor anderen, anderen helpen en een plezier doen. Niet om er iets voor terug te krijgen, maar omdat je iemand kunt helpen. Maar ze leerde me ook dat je op tijd tijd voor jezelf moest maken en die tijd ook moest nemen.

Ik leerde over muziek, maar ook over stilte, over alleen zijn en daar intens van kunnen genieten. Ze leerde me van alles koken en bakken, hoe ik de was moest doen en hoe je wat het beste kon schoonmaken.

Ze leerde me dankbaar zijn en elke dag mijn zegeningen te tellen, hoe klein die ook lijken. En vergeven, omdat het je helpt om verder te komen. Of om me niet druk te maken over wat je niet kunt veranderen, en in plaats daarvan dan maar positieve energie te sturen naar dat moment, die situatie of de persoon waar je je zorgen over maakt. Want dat leerde ze me ook, hoe veel kracht en invloed gedachten op ons en ons leven hebben.

Ze bracht me in contact met hele bijzondere mensen en situaties en leerde me zoveel over mezelf.

En als zij iets niet wist, stond ze naast me terwijl ik de situatie het hoofd bood en prees mij op hoe ik het deed, hoe de uitkomst ook zou worden.

Haar enorme steun heeft me altijd het gevoel gegeven dat ik veilig ben, dat ik alles eigenlijk wel aan kan, dat er niets is om echt bang voor te zijn omdat ik altijd bij haar terecht kan.

Ik heb zoveel van haar geleerd en ik hou van haar. En ik weet dat ik echt gezegend ben met haar.
Wat heb jij van je moeder geleerd?