Onze eerste Beurs!

Sommigen van jullie zullen het gelezen hebben op Facebook of Twitter, maar voor hen die het hebben gemist; vorig weekend hebben we voor het eerst als standhouders op een beurs gestaan.
Een tijdje geleden zijn we eerst als bezoekers naar de Paranormaal-Alternatief beurs geweest in Rijswijk, en omdat het ons goed beviel, hadden we besloten dat we daar onze eerste beurs wilden draaien.

Er komt nog best wat bij kijken om je voor te bereiden op zo een eerste keer. De weken van te voren heb ik het gevoel gehad dat het leven enkel bestond uit het controleren van voorraden, het uitproberen van opstellingen, het prijzen van artikelen, stukjes schrijven op de prijskaartjes (omdat veel van onze artikelen een betekenis of verhaal hebben en ik zoveel mogelijk daarvan wilde meegeven), inpakken, controleren of we echt alles hadden… Er was zoveel te doen!
Maar het voordeel is nu wel dat veel daarvan nu allemaal gedaan is, dus de volgende keer hebben we minder tijd nodig om voor te bereiden.

12333636_990945314298450_720198988_o
Het opzetten van de kraam in een bijna lege beurshal

De dag voor de beurs begon zijn we al vroeg naar Rijswijk gegaan om op te bouwen. Ik vond het heel erg spannend, maar ik had er ook ongelofelijk veel zin in.
De sfeer was super en het was heel leuk om onze collega’s te leren kennen. Ze waren allemaal heel aardig en super behulpzaam met tips en met het uitlenen van dingen die wij waren vergeten (zoals een schaar…).
Hoewel ik thuis al een opstelling had gekozen, werd het toch op de grote marktkraam wel iets anders, maar met behulp van Sebas en Gert werd het een heel leuk geheel.

12343135_990945277631787_2070349495_o
Een kleine proefopstelling thuis voor we vertrokken.

Het voelde wel heel raar om, toen alles eenmaal stond, de tent dicht te maken met zijlen en weg te gaan. Al mijn producten waar ik zo van hield, helemaal alleen in zo een grote hal…
De volgende ochtend vroeg vertrokken we weer met de laatste spullen die mee moesten. Het was heel leuk om aan te komen en te zien hoe andere standhouders ook klaar waren voor de eerste dag en zelf nog even snel een rondje maakten op de beurs voor de bezoekers zouden komen.
Wij hadden nog het een en ander neer te leggen en uit te stallen, waaronder alle zilveren Runehangers, dus hebben wij tussen de middag af en toe een klein rondje gemaakt en zo toch de hele beurs ook kunnen zien.
Het is wel heel grappig dat, als je zelf standhouder bent, je heel anders gaat kijken naar de uitstallingen bij collega’s. Bij sommigen zag het eruit alsof ze dit wekelijks deden, anderen waren nog aan het leren net als wij, sommige kraampjes hingen helemaal vol, anderen waren bijna leeg, sommige mensen hadden echt zichtbaar heel veel tijd besteed aan de uitstalling en weer anderen zagen er uit alsof ze gewoon zoveel mogelijk hadden neergezet.

Het was niet alleen heel leuk om de collega’s te leren kennen (en te merken dat onze nieuwe kraam werd genoemd aan andere collega’s verderop in de hal die dan even kwamen kijken en kennis maken) maar ook de reacties van het publiek waren super leuk om te zien!
We vielen blijkbaar op als echt iets nieuws en anders met onze Zachtewezens! Het was zo leuk om mensen aan de kraam te krijgen die vol liefde een wezen optilden en het in hun hart sloten!
12325350_990942804298701_644326004_n
Een aantal van de mooiste momenten beleefden we toen een van de kinderen van een collega langs kwam en verliefd werd op onze engel Lahja.
Nadat ze haar Zachtewezen zonder aarzelen had uitgekozen en ons had verteld waar ze haar in de kamer zou zetten, vroeg ze zich bezorgd af hoe we onze kraam zouden inrichten als straks haar engel weg was. De engel vormde best een centraal punt op de tafel.
Gelukkig had ze nog wel een goed idee hoe we dat konden oplossen en we hebben ons een hele tijd samen vermaakt met het verzetten van de Zacgtewezens totdat ze allemaal weer zo stonden dat ze allemaal genoeg aandacht kregen. En gelukkig had ze best een goed oog voor het (her)inrichten van de kraam!
Het was erg leuk om haar blije gezichtje te zien, en te voelen met hoeveel zorg en liefde ze met onze Zachtewezens om ging. We hopen dat ze heel blij is met haar Engel!

We hebben een super weekend gehad en we hopen dat er nog veel zullen volgen!

Sint Michaelsweek

39afa80a7c8f60d62de328ffa19732feMerken jullie het ook?
De zomer is nu echt voorbij. De bomen beginnen te verkleuren, het word kouder, er is minder zon… De tijd van oogsten is gekomen!
Vroeger, toen wij mensen nog veel meer in het ritme van de natuur leefden, was dit de tijd om onze gewassen te oogsten. Rond de Herfst Equinox (waarop dag en nacht even lang zijn zijn) werden dan ook dank- en oogstfeesten gehouden. Een oogstfeest werd gevierd door samen te delen van de laatste oogst van het land en de Aarde en Zon te danken voor al het goede van het land dat het mogelijk zou maken de komende koude donkere wintermaanden door te komen.

In de antroposofie vieren we samen het Sint Michaelsfeest. Ook dat is een moment om dankbaar te zijn en terug te kijken op  jou “oogst” van dit jaar.
Natuurlijk heb je mooie dingen meegemaakt, lieve mensen om je heen gehad, genoten van het weer, lekker gegeten, wild gedanst, je gewarmd aan een kampvuur, cadeaus gekregen… Van alles om dankbaar voor te zijn!
Maar mogelijk heb je ook wel moeilijke tijden gehad dit jaar. En misschien dat je zelfs daarvoor (nu dat het voorbij is) een zekere mate van dankbaarheid kunt voelen. Dankbaar voor wat je hierdoor hebt ervaren. Dakbaar voor de mensen die juist in die tijd in je leven waren en je bijstonden of de onverwachte hulp die je kreeg. Dankbaar ook misschien wel voor wat je hebt meegemaakt waardoor je op een ander moment milder kunt zijn en anderen kunt begrijpen in wat ze doormaken.
Eigenlijk is er zoveel om dankbaar voor te zijn.

Het feest van Sint Michael speelt rondom de Aartsengel Michael die, met zijn vlammende zwaard, de draak verslaat. Het is daarom ook een feest van moed en innerlijke kracht. Moed en kracht die velen van ons wel kunnen gebruiken in de donkere tijd die komen gaat.
Om deze moed te vieren en te verbeelden word er binnen de antroposofische scholen op sint Michael van alles gedaan.

Het verhaal van Sint Joris en de Draak word verteld aan de kinderen en het gaat ongeveer zo:
DSCN1648
“Lang geleden was een stad, Silena genaamd. Beschermd door dikke muren en torens, dachten de mensen van Silena: “Onze stad is de veiligste plek van wereld. Waar zouden wij bang voor zijn? Onze muren zijn zo sterk, hier kan ons niets gebeuren.”
Maar op een dag gebeurde het. Voor de stad was een groot meer, en daarin woonde een draak. Hij had lang geslapen in de diepte van het water, maar plotseling ontwaakte hij. Met zijn staart kletste hij op het water zodat de golven tegen de muren van de stad sloegen. De mensen schrokken hevig.
De draak had honger en wilde gevoerd worden door de mensen van de stad. “Wat moeten we hem nu toch geven?”, vroegen de mensen aan hun koning. Deze antwoordde: “Geef hem wat hij verlangt! Zorg ervoor dat hij tevreden is! Als hij maar verzadigd is, dan is het weer rustig.”
De mensen brachten al het voedsel dat ze hadden bij elkaar. De draak sperde zijn muil open en slokte alles op wat de mensen in zijn muil gooiden. Maar zijn honger was onverzadigbaar.
Erger nog, zijn vraatzucht werd met de dag erger. Nu waren graan, groenten en vlees niet meer genoeg, levend voedsel wilde hij hebben. Iedere dag bracht men hem twee schapen. Spoedig waren alle voorraden op; er was geen een schaap meer over, maar de draak was nog steeds niet verzadigd.
De mensen van Silena klaagden erover bij de koning. “Wat zullen we nu toch doen?”, vroegen zij hem. De koning gaf een weerzinwekkend antwoord: “Geef hem mensen”, zei hij.
En zo wierp men iedere dag het lot, wie aan de draak geofferd moest worden, man of vrouw, jong of oud. De stad was vervuld met gejammer en geween. De harten van de mensen waren zwaar door het verdriet.
Op een dag echter viel het lot op de koningsdochter. De koning was ontzet. Hij zou zo graag zijn dochter vrijkopen met goud en zilver. Maar zijn volk bleef onverbiddelijk. Ook de koning moest de wet nakomen die hij zelf had uitgevaardigd.
De koningsdochter verliet de stad. Ze was helemaal alleen en voelde zich heel eenzaam. “Ach, als er toch eens een uitweg zou zijn”, zuchtte ze.
Daar kwam een ruiter haar tegemoet. Zijn naam was Joris. Hij stopte en vroeg de prinses: “Wat doet u hier buiten zo helemaal alleen? Kan ik u helpen?” Het meisje riep huilend: “Vlucht, anders zult u sterven!” Maar de ridder wilde niet weggaan voordat hij wist waarom zij zo bang was.
Voordat zij kon antwoorden weerklonk een angstaanjagend gebrul. De draak had het water verlaten en kwam op Joris af. Hij spuwde vuur en zwavel. Sint Joris nam zijn lans, gaf het paard de sporen en reed met volle vaart op het ondier af. Er begon een gevecht op leven en dood.
Joris, de ridder, had geen angst; hij was snel en sterk. Zo bedwong hij de draak voorgoed.
Hij liet de koningsdochter haar gordel om de nek van de draak leggen. Deze lag overwonnen aan haar voeten. Alle mensen waren stomverbaasd en vroegen: “Hoe kan een mens zo’n kracht hebben?” Joris sprak tot hen: “Wees maar niet bang! Ik heb het gevecht aanvaard in het teken van het goede. God stond mij bij. In zijn naam heb ik de draak bedwongen. En ook jullie kunnen met lichtkracht het boze overwinnen!”
Alle mensen dankten de ridder, en de koning wilde hem overladen met goud en zilver. Maar Joris liet de schatten onder de armen verdelen. Daarna ging hij weer zijns weegs”.

Door dit verhaal uit te spelen leren de kinderen spelenderwijs dat sint Joris (de verpersoonlijking van aartsengel Michael op aarde) en engel Michael ons moed en geestkracht en licht willen leren om alle uitdaging die in deze tijd op ons afkomt het hoofd te kunnen bieden.
Samen worden er broden gebakken (vaak in de vorm van een draak, een zwaard of een schild) en jams of appelmoes gemaakt om ook bij het oogsten stil te staan.
De jongste kinderen maken sterrenbollen (vilten bollen die ze zelf hebben gevilt en waaraan gouden linten worden bevestigd om hem als een vallende ster met staart te kunnen gooien en vangen en zo contact te leggen met de hemel), vuurige cometen (een dennenappel aan een touwtje met aan de achterkant gebonden gele en oranje slierten als vurige staart) of vliegers om op de wind mee te laten vliegen.
Voor de oudere kinderen zijn er proeven van moed. Bijvoorbeeld door heel hoog op een ladder of in een boom te klimmen, over een balk of touw te balanceren, op een eenwieler te rijden of een lastige speurtocht in het bos te doen. Het is een heerlijk uitgelaten feest dat soms wel op de herfststorm lijkt met zoveel actieve kinderen!
De oudste leerlingen gaan zelf ijzer smeden. Via dit oerambacht ontwikkelt de leerling belangrijke eigen krachten door geconcentreerd bezig te zijn, wakker te zijn en snel en doelgericht fysiek te handelen. Dit werk zorgt ervoor dat zij leren het vuur in zichzelf te beheersen en om te vormen om, misschien wel, een zwaard te vormen om de draak te verslaan!

Michael, de engel naar wie dit feest is gevormd, is niet alleen de engel van moed maar ook van inzicht en helderheid. Hij wil ons helpen om onze draken te leren kennen en een juiste strijd met hen te voeren, waar dat nodig is.
DSCN1652

Merk je dat je verhardt bent geraakt? Dat je niet meer op kijkt als je over straat loopt, dat je al je deuren en ramen op slot moet doen, je voorzichtig moet zijn en moet opletten?
Als je je hiervan bewust bent, kun je de strijd hiermee proberen aan te gaan. Dat wil niet zeggen dat je lekker de fysieke deuren niet op slot moet doen en niet moet opletten, maar probeer om dwars tegen die sfeer van mogelijke verharding in toch kwetsbaar en gevoelig te blijven, vanuit je innerlijke kracht. Laat je raken door lieve gebaren, goede initiatieven, mooie muziek, goede herinneringen,, en kies ervoor je gedachten positief te houden.
Juist ook in de herfst merk ik om me heen dat mensen zich eenzamer gaan voelen. Ook al hebben ze een goede relatie, lieve vrienden en familie om zich heen. Soms voel je je gewoon eenzaam en alleen. Maar de strijd met dat gevoel hoeft niet een echte strijd te zijn. Want hoewel we ons liever anders voelen, is dit gevoel er ook en mag het beleefd worden. Het alleen zijn kan ons ook veel over onszelf leren. Over wat wij belangrijk vinden, wat ons drijft, waar we gelukkig van worden… En soms heb je gewoon even stilte en pauze nodig. Probeer niet hard of onverschillig te worden, vraagt Michael ons, door de gevoelens van pijn en eenzaamheid, maar gebruik het om je nog meer te verbinden met jou eigen innerlijke wereld. Ook daarvoor heb je kracht, licht en moed nodig, juist waarvoor dit feest staat.
Michael wil ons eigenlijk leren om in het midden te staan.
Om niet onze angsten te overschreeuwen, je te laten meeslepen door gevoelens of zoveel ruimte voor jezelf op te eisen dat je anderen daardoor tekort doet en je egoistisch kunt worden.
Maar ook niet zo te verharden dat we onze zekerheid gaan zoeken in materie of bewijzen.

DSCN1651

Dus voor nu is ons huisje gevuld met de oogst van dit jaar tot nu toe. We hebben draken gevonden, de strijd met hen aangegaan en zijn erachter gekomen dat er ook lieve draken zijn. En die lieve draken? Ook die hebben een plek in ons huis gekregen!
Tijd om de kaarsjes aan te steken, ook diep binnen in ons, zodat we altijd licht bij ons hebben hoe donker en grauw het buiten ook mag zijn en hoe lang de nacht ook kan duren.
Iedereen die nog aan het vechten is met zijn draken willen we een hart onder de riem steken; nog even volhouden en dan zul je misschien wel zien hoe jou draak ook een enorme sterke kracht kan zijn!

Vaderdag

DSCN0817Voor mij is het zo vanzelfsprekend dat ik ouders heb waar ik zo goed mee op kan schieten, die voor mij echt aavoele als dierbare vrienden. Maar ik weet dat ik daarmee heel erg gezegend ben.

En vandaag, in navolging van de blog over Moederdag, schrijf ik nu een blog voor mijn vader.

We spreken elkaar minder vaak dan mijn moeder en ik, maar ook mijn vader zie ik vaak en graag. Het is nog niet zo lang dat we echt op die manier contact met elkaar hebben.

Mijn vader is een heel hard werkende man. Hij werkt elke dag, al zo lang als ik hem ken, en hij moest geregeld voor zijn werk op reis.
Maar ondertussen neemt hij, gelukkig, ook tijd voor zichzelf, waardoor we meer van hem zien en ik hem op hele andere manieren ben gaan zien. Ik vind het zo leuk om steeds vaker te merken dat ik dingen van hem in mezelf herken en dan denk: ik ben echt het kind van mijn ouders.

Mijn vader heeft me veel geleerd door de jaren heen.
Voor mijn idee heeft hij me laten kennis maken met de Engelse taal terwijl hij bezig was verder te leren voor zijn werk. Ik zie hem nog voor me terwijl hij aan tafel zat met zijn eerste computer.
Voor mijn gevoel was hij zelden ziek thuis en was hij altijd bezig met zijn werk (op een goede manier) en ik denk dat ik daardoor ook heb geleerd je altijd in te zetten voor je werk en wanneer je kunt te helpen als ze je daar nodig hebben.

Hij was degene die me, toen ik net mijn rijbewijs had, begeleide op mijn eerste lange stuk auto rijden en hij heeft me altijd geprobeerd te leren in verschillende auto’s te rijden. Dat het niet uit zou maken hoe de auto eruit zag, het bleef hetzelfde. Hij leerde me te luisteren naar de motor van de auto en zo te weten wanneer je moest doorschakelen. Hij heeft uren doorgebracht met mij in de auto; soms om me de fijne kneepjes te leren van het inparkeren of schakelen, soms om me te laten zien wat een auto doet als hij slipt, en soms ook gewoon om ergens te komen. En dat laatste hebben we vooral in de afgelopen jaren heel erg veel gedaan samen.

Hij leerde me hoe sterk ik eigenlijk zelf was en heeft me altijd geinspieerd om op die kracht te vertrouwen. Hij leerde me hoe ik zware dingen het beste kon dragen en te ‘genieten’  van de spierpijn daarna.

Ik denk dat ik van hem heb geleerd om te presenteren en te spreken voor grote groepen. De leiding te nemen wanneer dat nodig was en een zo vriendelijk mogelijke leider te zijn als maar kon, zonder een watje te zijn.
Samen hebben we mijn eerste sollicitatiebrieven geschreven en hij heeft me uitgelegd hoe ik me het beste kon gedragen bij de gesprekken daarna. En toen ik voor mezelf wilde beginnen was hij haast niet te stuiten van opwinding en trots. Want ik weet dat hij trots is op me, en dat is een fijn gevoel.

Ik weet dat ik zijn ‘prinses’ ben, maar hij heeft me nooit klein gehouden. Hij heeft me aangespoord en aangemoedigt waar hij kon om op eigen benen te staan. Zolang ik er maar af en toe was om mee te kletsen en knuffelen.
En wie ik ook mee naar huis nam, iedereen was welkom en werd met respect en vriendelijkheid behandelt. Ze werden geholpen als ze dat nodig hadden, ze kregen advies (of ze dat nou wilden of niet) en konden erop rekenen dat ze steun kregen.

Hoewel hij zelf niet echt alternatief of spiritueel ingesteld was, heeft hij in een paar jaar zich veel van de dingen die voor mijn broertje en mij heel normaal waren, aangeleerd en ‘geaccepteerd’. Nu is hij zover dat hij ook anderen (en mij) nieuwe dingen kan aanleren en ik vind het heerlijk om samen met hem cursus te geven.

Bij ons thuis word hij gekscherend  ‘de encyclopedie’  genoemd omdat het soms lijkt alsof hij eigenlijk alles wel weet. En zelfs als hij het niet weet, weet hij wel waar je de antwoorden op dat ene vraagstuk zou kunnen viden. Dat is ook iets wat mij altijd gerust steld. Ik weet dat als ik iets niet weet, ik hem kan opbellen en vragen om hulp of kennis. Bij alles. Op welk moment dan ook.

We hebben veel samen meegemaakt. Ik heb veel  fijne herinneringen aan hem (en hoop dat er nog veel volgen).
Van hem ophalen van Schiphol na zakenreizen (en de kleine beertjes die we dan kregen), samen naar het Land van Ooit gaan en genieten van de ridderspelen daar, met zijn tweetjes naar de Jaarbeurshallen om daar de paardenmarkt mee te maken, samen op de motor een toerrit maken, naar een opterden van hun oude volksdansgroep gaan kijken en niet kunnen wachten om zelf weer te gaan dansen, me verbazen over zijn kledingkeuze toen hij me een keer mee nam om inkopen voor mij te doen…

Samen huifkartochten maken in de zomer, naar paardrijles, klussen in huis, alles neerleggen om te komen helpen als ik zelf een klus toch niet voor elkaar kreeg, samen mijn grote harp gaan halen toen die er dan eindelijk was, zijn enthousiasme om me te helpen, zijn stille blijdschap toen ik terug naar Zeist verhuisde, samen werken in de tuin in Markelo…

Hij is een echte goeie stoere papa.
Ik weet dat ik voor alles bij hem terecht kan, op elk moment van de dag of nacht. Zijn steun en vertrouwen in mij hebben me altijd een gevoel van veiligheid gegeven.

Ik heb zoveel van hem geleerd, ik ben gezegend met mijn papa, en ik hou van hem.DSCN1177

Een moment van rust

Neem jij wel eens een moment tussendoor rust? Even tijd alleen voor jezelf?
We hebben het zo druk met school, werk, kinderen en collega’s dat we onszelf die tijd om even alleen met onszelf te zijn vaak ontzeggen.

Misschien heb je het idee dat tijd voor jezelf inruimen uren moet duren. Soms kan het inderdaad nodig zijn om langer de tijd te nemen, maar ook als je af en toe maar vijf minuutjes neemt, helpt het je al enorm.

Er zijn dagen dat ik vergeet even bij mezelf te komen; ik moet werken, bij vrienden langs, heb nog werk te doen….
Maar op de dagen dat ik het wel doe, weet ik weer waarom. Het zorgt ervoor dat ik me rustig voel, me kan ontspannen en het gevoel heb gecentreerd te zijn.
Op sommige dagen ga ik er echt voor. Ik begin mijn dag in stilte, met lekkere thee. Ik schrijf mijn dromen van die nacht op, ontbijt gezond, mediteer, douche en ga dan pas aan de slag met mijn werk, e-mails en social media. Ik neem de tijd om mijn pauze buiten in de natuur door te brengen, neem tijd om iets lekkers te koken en te genieten van het eten.
Maar soms heb je daar geen tijd voor of simpel weg geen zin in. Of het lukt gewoon niet om je te concentreren op je meditatie, hoe mooi die ook is.
Wist je, dat je zelfs dan een moment van rust kunt creëeren?

DSCN1429Het toverwoord is daarbij aandacht.

Je kunt met aandacht dat doen wat je moet doen die dag. Je ochtendritueel van ontbijten, douchen en je spullen pakken voor je werk? Doe het eens heel bewust. Let op hoe je ademt, op hoe je beweegt, hoe het water voelt of je zeep ruikt en wat je proeft van je ontbijt.
Je huishouden? Voel hoe je huis licht en schoon wordt, hoe je bed oplucht als je het verschoont, beweeg rustig terwijl je stofzuigt en de was doet, voel het warme water terwijl je de afwas doet en merk hoe het ook in je hoofd opgeruimd wordt.
Ook zulke simpele handelingen kunnen een moment van rust brengen. Het zorgt ervoor dat je in het hier en nu bent, dat je niet met je aandacht niet in het verleden of de toekomst bent maar in dit moment.
Want dit is het moment waarop de meest bijzondere dingen kunnen gebeuren. Dit is het moment waarin je leeft. Je bent niet in toen of in later, maar hier en nu.

Hoe je met zoveel aandacht kunt handelen?
Er zijn verschillende manieren om dat te doen.

Wat mij altijd helpt is goed te letten op mijn zintuigen. Het makkelijkste is dan eerst om te voelen hoe mijn voeten op de grond staan. Ik voel eerst aan hoe mijn gewicht op mijn voeten verdeeld is, sta ik niet te veel op een voet of naar een bepaalde kant?
Daarna voel ik heel goed wat mijn handen doen, wat ze aanraken, de structuur, de warmte. Dan richt ik me op de rest van mijn lichaam, hoe dat voelt. Is het heel warm of juist koud, heeft het ergens spanning opgehoopt?
Ik richt mijn aandacht op de bezigheid, wat ik zie dat ik doe, wat ik hoor om me heen, wat ik voel als ik me beweeg, wat ik ruik…. Maar terwijl ik dat allemaal in me opneem, zorg ik dat mijn aandacht zo veel mogelijk blijft bij de handeling. Want dingen voelen, zien, ruiken en horen kunnen er natuurlijk voor zorgen dat je gedachten aan het rollen gaan.
Probeer het eens, dat wat je doet met alle aandacht doen. En kijk of dat je tot rust kan brengen, in het hier en nu. Wie weet wat voor mooie dingen en gebeuren terwijl je bezig bent?

 

Werkbezoek en toekomstmuziek

We willen graag jullie de mogelijkheid bieden om onze mooie spullen in levende lijven te zien, voelen, ruiken en horen, dus zijn we op zoek naar markten en beurzen waar we zouden willen staan.

Op dit moment houd dat in dat we als bezoekers naar beurzen gaan om te zien of het iets voor ons is. Vinden we de sfeer leuk? Wat wordt er aangeboden? Zouden we ertussen passen? Is het bereikbaar en haalbaar voor ons?
Dus dit weekend zijn we eens gaan kijken in Rijswijk, op de paranormaalbeurs in de Broodfabriek daar.
Het is een beurs waar ik in het verleden vaker ben geweest met mijn ouders, en om dit leerzame uitje extra leuk te maken, hebben we hen meegenomen.

Met ons lijstje in de aanslag (Was het bereikbaar? Hoe was de parkeermogelijkheid? Was het groot genoeg? (eerdere ervaringen met paranormaalbeurzen was dat ze eigenlijk wat te klein waren) Wat werd er aangeboden en pasten we ertussen met onze spullen? Hoe was de sfeer? En waren er andere gezellige standhouders?) gingen we op pad.

Voor mijn gevoel was Rijswijk ver weg, maar met ongeveer een uur reistijd, valt dat eigenlijk wel redelijk mee. Het is dus goed bereikbaar en heeft gratis parkeermogelijkheden, dus daar kon een vinkje voor op ons lijstje.
Binnen bleek er het een en ander verandert in de jaren die tussen mijn laatste bezoek en ons bezoek van nu zaten. De beurs is kleiner dan ik me herinnerde, maar nog steeds velen malen groter dan de andere beurs die we hebben bezoocht, en de sfeer was er goed. En met kleiner, houd het nog steeds in dat de beurshal vol stond met kraampjes! Een goed teken.A-rijswijk-2014

Het was erg leuk er samen rond te lopen en te kunnen genieten van leuke kraampjes vol mooie spullen en positieve boodschappen. Er hing sowieso een positieve sfeer die ons erg goed beviel.
We hebben met een paar standhouders kennis gemaakt en ook dat gaf ons een goed gevoel. Ja, hier zouden we wel tussen kunnen passen…..

We hebben genoten van de gezelligheid, dat ene super gave kraampje waar ik wel naar terug moest, de fijne gesprekken, de sfeer van positiviteit, mooie spullen en goed ingerichte stands (en de heerlijke chocolade muffin!).

Het is wel spannend om te bedenken dat we daar mogelijk binnenkort tussen zullen staan. Gelukkig heb ik al wel een keer een kraampje bemand op een beurs. en een fair. Ik weet dus al een beetje wat ik kan en waar ik hulp bij nodig zal hebben, en gelukkig zijn er al meerdere lieve mensen die me hebben aangeboden te helpen.
Dus, wie weet dat we elkaar snel tegen komen op een leuke beurs?

Of wellicht wel op een ander moment……………?