Sint Maarten, een feest van barmhartigheid en vrijgevigheid

Het is bijna zover. Straks komen de kinderen langs de deuren, zingend met hun lantaarntjes. Maar het zijn niet de liedjes die ik me herinner, of de lampjes zoals ik ze me herinner. En… we kregen niet alleen snoepjes, maar waren ook blij met mooie rode appels, sinaasappels, mandarijnen, dadels, vijgen, rozijnen en noten…

e3c6535dc19b32f7436ed90f262b5b58Ik herinner me mijn Sint Maarten vieringen nog. Wat me het meest bijstaat is een avond dat ik bij een klasgenootje bij ons in de straat onze suikerbiet ging uithollen en versieren. Terwijl we met allerlei lepels en mesjes aan het graven waren in de biet, snoepten we van de inhoud (die zacht zoet smaakte) tot we misselijk waren.
Toen de biet goed genoeg was uitgehold versierden we de buitenkant. Met veel zorg kozen we de vormen die we wilden uitsnijden, tekenden ze op de buitenkant en schraapten voorzichtig de buitenlaag weg, zodat er een soort venstertje ontstond waardoor straks het kaarslicht zou schijnen. Ik weet zelfs nog dat ik een maan, sterren en een zon heb gemaakt. En gaten in het dakje van de lantaarn, zodat het kaarsje niet zou doven maar wel droog zou blijven.

Die avond hebben we ons verzameld bij het Slot, op het Broederplein, samen met onze schoolgenootjes en hun vaders, moeders, broertjes, zusjes en natuurlijk de leerkrachten.
Op het plein stond een mooi wit paard met daarop een heuse Sint Maarten, met een heerlijk zachte rode mantel. Met een grote boog nam hij de mantel van zijn rug en sneed hem doormidden zodat de arme man naast hem op de grond een helft van zijn mantel kon krijgen. Vol ontzag keek ik toe naar het schouwspel en (vooral) naar het prachtige paard.
We ontstaken onze lampionnen (wat niet gemakkelijk was met het herfstweer) en zo begon de optocht. Al weken hadden we de liedjes gerepeteerd in de klas. En in mijn herinnering klonk het prachtig; de lieve kwinkelerende stemmetjes in het donker.
Terwijl we zongen, liepen we het pad langs de huizen. Er waren lampjes die schitterden in het donker. We kregen appels, gedroogde vruchten, en we zongen onze liedjes… Het was magisch!

“Zon en maan en sterren,
Zie ik al van verre,
Stralen zij hier ver vandaan,
Steek ik mijn eigen lichtje aan
In mijn maanlantaren”

Het verhaal van Sint Maarten vind ik, zeker in deze tijd, een fijn verhaal om me mee te verbinden.
ea3f83db6a4e0146ede8192bf046b7a2
Het gaat over een jonge man, genaamd Martinus. Rond 316 na Chr. Leefde hij in Tours als zoon van een soldaat. Zoals gebruikelijk voor die tijd, volgde hij zijn vader op als soldaat in het Romeinse leger. Alle soldaten in die tijd droegen een warme mantel die in de nacht ook dienst deed als deken. Deze mantel zou vele jaren meegaan en wanneer dat nodig was werd hij versteld in plaats van een nieuwe te kopen. Het was een van de belangrijkste bezitten voor de soldaten, naast hun paard en zwaard.
Op een koude Novemberdag, reed het leger waarin Martinus diende een stad in. Bij de stadspoort zag Martinus een oude arme man zitten die om een aalmoes smeekte. Anders dan de andere soldaten, stopte Martinus.
“Ik heb het zo koud, goede man, heeft u iets dat mij warmen kan?” vroeg de bedelaar.
Martinus keek naar de oude man en trok zijn zwaard. “Mijn mantel is alles wat ik heb tegen de koude. Neem de helft van mijn mantel, opdat het je zal warmen.”
Hij trok de mantel uit en sneed hem doormidden om een helft aan de oude man te geven. De man was hem zo dankbaar, wetend dat hij de nacht zou overleven en warm zou blijven. Martinus klom terug op zijn paard en reed verder.
Die nacht, terwijl hij sliep, droomde hij over de bedelaar. Hij stond op en liep naar Martinus toe om hem te omhelzen. “Je dacht dat je zomaar iemand blij maakte vandaag met deze daad van mensenlievendheid, maar ik ben niet zomaar iemand. Ik ben God.”

Hoe mooi is het om anderen, uit de goedheid van jezelf, iets te geven?
Juist op dit moment, waarop alles donkerder word. Terwijl mensen hun leven ontvluchten om een betere plek te vinden, terwijl anderen hun handen uitsteken om hulp. Misschien kun je niets doen aan de grote hulpvragen. Maar je kunt natuurlijk wel de lichtjes in je huis aansteken, warmte maken, gezelligheid bieden, of misschien een wichtel-sessie instellen? Want iets geven, van onszelf, om anderen te helpen of gelukkig te maken, dat kan toch altijd? En is het niet een heerlijk gevoel om iets te geven?
Misschien is dat iets om over te denken als er straks word aangebeld, als er liedjes worden gezongen en handjes opgehouden voor wat lekkers.

Sint Michaelsweek

39afa80a7c8f60d62de328ffa19732feMerken jullie het ook?
De zomer is nu echt voorbij. De bomen beginnen te verkleuren, het word kouder, er is minder zon… De tijd van oogsten is gekomen!
Vroeger, toen wij mensen nog veel meer in het ritme van de natuur leefden, was dit de tijd om onze gewassen te oogsten. Rond de Herfst Equinox (waarop dag en nacht even lang zijn zijn) werden dan ook dank- en oogstfeesten gehouden. Een oogstfeest werd gevierd door samen te delen van de laatste oogst van het land en de Aarde en Zon te danken voor al het goede van het land dat het mogelijk zou maken de komende koude donkere wintermaanden door te komen.

In de antroposofie vieren we samen het Sint Michaelsfeest. Ook dat is een moment om dankbaar te zijn en terug te kijken op  jou “oogst” van dit jaar.
Natuurlijk heb je mooie dingen meegemaakt, lieve mensen om je heen gehad, genoten van het weer, lekker gegeten, wild gedanst, je gewarmd aan een kampvuur, cadeaus gekregen… Van alles om dankbaar voor te zijn!
Maar mogelijk heb je ook wel moeilijke tijden gehad dit jaar. En misschien dat je zelfs daarvoor (nu dat het voorbij is) een zekere mate van dankbaarheid kunt voelen. Dankbaar voor wat je hierdoor hebt ervaren. Dakbaar voor de mensen die juist in die tijd in je leven waren en je bijstonden of de onverwachte hulp die je kreeg. Dankbaar ook misschien wel voor wat je hebt meegemaakt waardoor je op een ander moment milder kunt zijn en anderen kunt begrijpen in wat ze doormaken.
Eigenlijk is er zoveel om dankbaar voor te zijn.

Het feest van Sint Michael speelt rondom de Aartsengel Michael die, met zijn vlammende zwaard, de draak verslaat. Het is daarom ook een feest van moed en innerlijke kracht. Moed en kracht die velen van ons wel kunnen gebruiken in de donkere tijd die komen gaat.
Om deze moed te vieren en te verbeelden word er binnen de antroposofische scholen op sint Michael van alles gedaan.

Het verhaal van Sint Joris en de Draak word verteld aan de kinderen en het gaat ongeveer zo:
DSCN1648
“Lang geleden was een stad, Silena genaamd. Beschermd door dikke muren en torens, dachten de mensen van Silena: “Onze stad is de veiligste plek van wereld. Waar zouden wij bang voor zijn? Onze muren zijn zo sterk, hier kan ons niets gebeuren.”
Maar op een dag gebeurde het. Voor de stad was een groot meer, en daarin woonde een draak. Hij had lang geslapen in de diepte van het water, maar plotseling ontwaakte hij. Met zijn staart kletste hij op het water zodat de golven tegen de muren van de stad sloegen. De mensen schrokken hevig.
De draak had honger en wilde gevoerd worden door de mensen van de stad. “Wat moeten we hem nu toch geven?”, vroegen de mensen aan hun koning. Deze antwoordde: “Geef hem wat hij verlangt! Zorg ervoor dat hij tevreden is! Als hij maar verzadigd is, dan is het weer rustig.”
De mensen brachten al het voedsel dat ze hadden bij elkaar. De draak sperde zijn muil open en slokte alles op wat de mensen in zijn muil gooiden. Maar zijn honger was onverzadigbaar.
Erger nog, zijn vraatzucht werd met de dag erger. Nu waren graan, groenten en vlees niet meer genoeg, levend voedsel wilde hij hebben. Iedere dag bracht men hem twee schapen. Spoedig waren alle voorraden op; er was geen een schaap meer over, maar de draak was nog steeds niet verzadigd.
De mensen van Silena klaagden erover bij de koning. “Wat zullen we nu toch doen?”, vroegen zij hem. De koning gaf een weerzinwekkend antwoord: “Geef hem mensen”, zei hij.
En zo wierp men iedere dag het lot, wie aan de draak geofferd moest worden, man of vrouw, jong of oud. De stad was vervuld met gejammer en geween. De harten van de mensen waren zwaar door het verdriet.
Op een dag echter viel het lot op de koningsdochter. De koning was ontzet. Hij zou zo graag zijn dochter vrijkopen met goud en zilver. Maar zijn volk bleef onverbiddelijk. Ook de koning moest de wet nakomen die hij zelf had uitgevaardigd.
De koningsdochter verliet de stad. Ze was helemaal alleen en voelde zich heel eenzaam. “Ach, als er toch eens een uitweg zou zijn”, zuchtte ze.
Daar kwam een ruiter haar tegemoet. Zijn naam was Joris. Hij stopte en vroeg de prinses: “Wat doet u hier buiten zo helemaal alleen? Kan ik u helpen?” Het meisje riep huilend: “Vlucht, anders zult u sterven!” Maar de ridder wilde niet weggaan voordat hij wist waarom zij zo bang was.
Voordat zij kon antwoorden weerklonk een angstaanjagend gebrul. De draak had het water verlaten en kwam op Joris af. Hij spuwde vuur en zwavel. Sint Joris nam zijn lans, gaf het paard de sporen en reed met volle vaart op het ondier af. Er begon een gevecht op leven en dood.
Joris, de ridder, had geen angst; hij was snel en sterk. Zo bedwong hij de draak voorgoed.
Hij liet de koningsdochter haar gordel om de nek van de draak leggen. Deze lag overwonnen aan haar voeten. Alle mensen waren stomverbaasd en vroegen: “Hoe kan een mens zo’n kracht hebben?” Joris sprak tot hen: “Wees maar niet bang! Ik heb het gevecht aanvaard in het teken van het goede. God stond mij bij. In zijn naam heb ik de draak bedwongen. En ook jullie kunnen met lichtkracht het boze overwinnen!”
Alle mensen dankten de ridder, en de koning wilde hem overladen met goud en zilver. Maar Joris liet de schatten onder de armen verdelen. Daarna ging hij weer zijns weegs”.

Door dit verhaal uit te spelen leren de kinderen spelenderwijs dat sint Joris (de verpersoonlijking van aartsengel Michael op aarde) en engel Michael ons moed en geestkracht en licht willen leren om alle uitdaging die in deze tijd op ons afkomt het hoofd te kunnen bieden.
Samen worden er broden gebakken (vaak in de vorm van een draak, een zwaard of een schild) en jams of appelmoes gemaakt om ook bij het oogsten stil te staan.
De jongste kinderen maken sterrenbollen (vilten bollen die ze zelf hebben gevilt en waaraan gouden linten worden bevestigd om hem als een vallende ster met staart te kunnen gooien en vangen en zo contact te leggen met de hemel), vuurige cometen (een dennenappel aan een touwtje met aan de achterkant gebonden gele en oranje slierten als vurige staart) of vliegers om op de wind mee te laten vliegen.
Voor de oudere kinderen zijn er proeven van moed. Bijvoorbeeld door heel hoog op een ladder of in een boom te klimmen, over een balk of touw te balanceren, op een eenwieler te rijden of een lastige speurtocht in het bos te doen. Het is een heerlijk uitgelaten feest dat soms wel op de herfststorm lijkt met zoveel actieve kinderen!
De oudste leerlingen gaan zelf ijzer smeden. Via dit oerambacht ontwikkelt de leerling belangrijke eigen krachten door geconcentreerd bezig te zijn, wakker te zijn en snel en doelgericht fysiek te handelen. Dit werk zorgt ervoor dat zij leren het vuur in zichzelf te beheersen en om te vormen om, misschien wel, een zwaard te vormen om de draak te verslaan!

Michael, de engel naar wie dit feest is gevormd, is niet alleen de engel van moed maar ook van inzicht en helderheid. Hij wil ons helpen om onze draken te leren kennen en een juiste strijd met hen te voeren, waar dat nodig is.
DSCN1652

Merk je dat je verhardt bent geraakt? Dat je niet meer op kijkt als je over straat loopt, dat je al je deuren en ramen op slot moet doen, je voorzichtig moet zijn en moet opletten?
Als je je hiervan bewust bent, kun je de strijd hiermee proberen aan te gaan. Dat wil niet zeggen dat je lekker de fysieke deuren niet op slot moet doen en niet moet opletten, maar probeer om dwars tegen die sfeer van mogelijke verharding in toch kwetsbaar en gevoelig te blijven, vanuit je innerlijke kracht. Laat je raken door lieve gebaren, goede initiatieven, mooie muziek, goede herinneringen,, en kies ervoor je gedachten positief te houden.
Juist ook in de herfst merk ik om me heen dat mensen zich eenzamer gaan voelen. Ook al hebben ze een goede relatie, lieve vrienden en familie om zich heen. Soms voel je je gewoon eenzaam en alleen. Maar de strijd met dat gevoel hoeft niet een echte strijd te zijn. Want hoewel we ons liever anders voelen, is dit gevoel er ook en mag het beleefd worden. Het alleen zijn kan ons ook veel over onszelf leren. Over wat wij belangrijk vinden, wat ons drijft, waar we gelukkig van worden… En soms heb je gewoon even stilte en pauze nodig. Probeer niet hard of onverschillig te worden, vraagt Michael ons, door de gevoelens van pijn en eenzaamheid, maar gebruik het om je nog meer te verbinden met jou eigen innerlijke wereld. Ook daarvoor heb je kracht, licht en moed nodig, juist waarvoor dit feest staat.
Michael wil ons eigenlijk leren om in het midden te staan.
Om niet onze angsten te overschreeuwen, je te laten meeslepen door gevoelens of zoveel ruimte voor jezelf op te eisen dat je anderen daardoor tekort doet en je egoistisch kunt worden.
Maar ook niet zo te verharden dat we onze zekerheid gaan zoeken in materie of bewijzen.

DSCN1651

Dus voor nu is ons huisje gevuld met de oogst van dit jaar tot nu toe. We hebben draken gevonden, de strijd met hen aangegaan en zijn erachter gekomen dat er ook lieve draken zijn. En die lieve draken? Ook die hebben een plek in ons huis gekregen!
Tijd om de kaarsjes aan te steken, ook diep binnen in ons, zodat we altijd licht bij ons hebben hoe donker en grauw het buiten ook mag zijn en hoe lang de nacht ook kan duren.
Iedereen die nog aan het vechten is met zijn draken willen we een hart onder de riem steken; nog even volhouden en dan zul je misschien wel zien hoe jou draak ook een enorme sterke kracht kan zijn!

Chakra’s, zonnen van het lichaam – Solar Plexus

DSCN1623In onze vorige blog kon je lezen over het tweede chakra, oranje van kleur en te vinden onder in de buik, dat onder andere heerst over passie, intieme relaties en lust.

7c64c33d0b0a2ef12042fa05a6ba408c

Vandaag een stukje over het derde Chakra, ook wel de Plexus Solaris of Solar Plexus, dat zich bevind op het midden van de buik (rond de maag ongeveer). Dit chakra is helder geel van kleur, net als het innerlijke vuur waar het voor staat.

Dit is de plaats waar onze wil en persoonlijke kracht huizen. Dit is wat ons innderlijke vuur doet ontbranden en ons aanzet tot actie om dat wat we zouden willen te bereiken. Het is de plek waar de wil zit om te leven, om iets te bereiken en ook om dat op eigen kracht te doen. De plek ook die gaat over hoe zeker je bent van jezelf en je kunnen en je zelfrespect.

Mensen met een derde chakra dat goed in balans is zijn zeker van zichzelf, ze weten wat ze willen en ook hoe ze dat gaan bereiken. Ze zijn optimistisch en alert. Ze zijn energiek en kunnen makkelijk keuzes maken en voelen zich innerlijk in balans. Ze voelen zich goed met zichzelf en ook met anderen om zich heen.

Echter wanneer dit chakra uit balans is geraakt voelen ze zich onzeker, weten niet wat ze willen of welke stappen te ondernemen. Ze schamen zich voor zichzelf en zijn bang van wat anderen over hen (zullen) denken. Ze kunnen overkomen als overgevoelig en zich soms agressief gedragen. De andere kant op kan ook; dat ze hun kracht weg geven en zichzelf machteloos voelen. Ze hebben weinig tot geen zelfvertrouwen, voelen zich verward en raken gemakkelijk verstrikt in een depressie. Ze zijn vaak heel kritisch (niet alleen nar buiten maar ook naar zichzelf).Het chakra word ondermeer geblokkeerd met schaamte.
Is er iets in je leven waar jij je voor schaamt in je leven? Wat heeft je het meest teleurgesteld in jezelf?
Is er iets dat je zou willen maar durf je het niet te doen of eraan toe te geven?

Herken je hiervan iets bij jezelf? Dan kan het zijn dat dit chakra wat aandacht nodig heeft om weer in balans te komen.
Alleen al je aandacht richten op je buik kan er al voor zorgen dat de energie daar meer gaat stromen.
Maar je kunt het ook wat helpen door te visualiseren.

Als het kan, ga dan naar buiten als de zon schijnt, of ga zo zitten dat je de zon kunt zien. Als er geen zon is, kun je ook een kaars aansteken of je gewoon voorstellen dat je de zon wel kunt zien en voelen.
Probeer eens diep adem te halen en je te ontspannen.
Stel je voor dat er midden in je buik zich een helder schijnende zon bevindt. Die zon is de plek van jou persoonlijke kracht, jou innerlijke zon. Hij is net zo helder en warm en stralend als de zon buiten die je huid verwarmd of de kaarsvlam voor.
Sluit je ogen en stel je voor dat je dat licht van buiten inademt. Met elke inademing breng je meer licht naar jou innerlijke zon die langzaam maar zeker groeit. Bij elke ademhaling gaat jou eigen zon meer stralen en vult hij je lichaam met kracht. Voel je hoe de warmte uit je buik langzaam maar zeker ook de rest van je lichaam verwarmt?Als je voelt dat je genoeg van de stralen hebt opgenomen, bedenk je dan dat deze plek jou de hele dag van energie kan voorzien. Het vult je met je eigen kracht.

Let op dat je met deze kracht niet anderen je wil op gaat leggen of dwingen.

Als je visualiseren (dingen voor je zien) te lastig vind, kun je kijken of affirmaties beter voor je werken. Dit zijn positieve woorden of zinnen die je meerdere keren kunt herhalen (bijvoorbeeld als je opstaat en als je naar bed gaat, of op elk moment dat je voelt dat je wel wat hulp kunt gebruiken) en die je helpen je geest ergens op te richten.
De affirmatie die je zou kunnen gebruiken is: “Ik ben Moedig. Ik ben Heel. Ik sta in mijn Kracht.

De stenen die de werking van dit chakra kunnen ondersteunen zijn overwegend gele stenen, zoals bijvoorbeeld Citrien (licht, positiviteit, zonnekracht, zelfvertrouwen), Tijgeroog (zelfrespect, zelfkritiek, vertrouwen, moed) en gele Calciet (motiveren, daadkracht, hoop).
Deze stenen kun je bij je dragen (als herinnering en om hun energie bij je te voelen) in je zak of als sieraad.
Deze stenen kun je bij ons vinden in de shop, net als een set met stenen voor elk chakra.

DSCN0720

De chakrastenen set: http://www.secretsofgaia.nl/epages/78140024.sf/nl_NL/?ObjectPath=/Shops/78140024/Products/steen30

Citrien:
http://www.secretsofgaia.nl/epages/78140024.sf/nl_NL/?ObjectPath=/Shops/78140024/Products/steen23

Tijgeroog:
http://www.secretsofgaia.nl/epages/78140024.sf/nl_NL/?ObjectPath=/Shops/78140024/Products/steen8

Calciet:
http://www.secretsofgaia.nl/epages/78140024.sf/nl_NL/?ObjectPath=/Shops/78140024/Products/steen9

 

Chakra’s, zonnen van het lichaam – Sacraalchakra

DSCN1623In ons vorige blog heb je kunnen lezen over het eerste chakra, onder aan de ruggengraat. Met zijn rode kleur staat dit chakra voor ‘aarden’ en je veilig en vitaal voelen.4ae28ca34b21223ac04f01210b1d1fe7

Vandaag zal ik wat schrijven over het tweede chakra, ook wel het heiligbeen- of Sacraal-chakra.
Dit chakra is helder oranje van kleur en bevind zich onder in de buik, in de buurt van onze voortplantingsorganen.
Hier voelen we onze emoties zoals passie en sexualiteit en lust. Het plezier dat we met anderen kunnen beleven in een intieme relatie.
Maar het is ook de plek waar onze creativiteit huist, de creativiteit op elk gebied van het leven. Niet alleen wat we met onze handen maken, maar ook creative oplossingen voor problemen. En natuurlijk de creatie van leven zelf.
Door contact te maken met dit chakra kunnen we die creativiteit en dat plezier weer aanspreken en onszelf weer enthousiasmeren.

Mensen met een goed gebalanceerd tweede chakra zijn vaak open en vriendelijk naar hun omgeving. Ze hebben respect voor zichzelf en anderen, kunnen hun grenzen goed aangeven, kunnen plezier vinden in alles wat ze doen en zijn creatief.

Wanneer dit chakra uit balans is geraakt, voelen we ons vaak schuldig. We trekken ons terug in onze wereld, zien geen creatieve oplossingen en hebben weinig of geen zin om bezig te zijn met een creatief proces.
Dit chakra raakt uit balans door schuldgevoelens, of die nu reeel zijn of niet. Die gevoelens trekken negatieve gedachten aan en houden ons zo ‘gevangen’ in een negatieve spiraal.

Het beste wat we kunnen doen is op zoek gaan naar waarover we ons schuldig voelen, zonder oordeel, en onszelf te vergeven voor dat gevoel, voor wat we denken verkeerd te hebben gedaan en de gevoelens te accepteren.
Vaak sluiten we ons af van de mensen om ons heen en willen we dan geen fysiek contact meer maken met anderen.

Herken je iets hiervan? Dan kan het zijn dat je chakra uit balans is en zou je met dit chakra aan de slag kunnen gaan om het weer in balans te brengen.
Dat klinkt misschien ingewikkeld, maar alleen al je aandacht richten op dit chakra, zorgt ervoor dat de energie daar weer kan gaan stromen.

Haal eens diep adem, tot in je buik, en probeer bij de uitademing alle spanning die je voelt, los te laten. Stel je voor dat je licht inademt naar je buik, en stress die je daar hebt vastgehouden weer uitademt.
Terwijl je dat licht inademt naar je onderbuik, kun je je voorstellen dat er daar langzaam zich een oranje lotus ontvouwt. Dat deze lotus steeds meer gaat stralen, alsof het een zon is.

Het kan zijn dat je lichaam daardoor steeds warmer word.
Het oranje licht uit dit chakra trekt door je hele lichaam en vult je met creativiteit.
De affirmatie die je bij deze chakra kunt gebruiken is: “Ik voel mijn emoties en mijn pijn. Ik wek mijn passie en geef me over aan wat ik voel in dit moment. Ik ben genoeg, ik doe genoeg en ik heb genoeg.”
Om je te helpen zijn er ook stenen die de werking van dit chakra ondersteunen en jou eraan kunnen herinneren je bewust te zijn van de kracht van dit chakra. Stenen die met het tweede chakra verbonden zijn, zijn bijvoorbeeld stenen zoals de Carneool (creativiteit, moed, positieve keuzes) of Amber (verlevendigend, stabiliserends, motiverend en maakt creatief).DSCN1622

Deze stenen kun je bij ons vinden in de shop, net als een set met stenen voor elk chakra.

De chakrastenen set: http://www.secretsofgaia.nl/epages/78140024.sf/nl_NL/?ObjectPath=/Shops/78140024/Products/steen30

De Carneool: http://www.secretsofgaia.nl/epages/78140024.sf/nl_NL/?ObjectPath=/Shops/78140024/Products/steen1

Vaderdag

DSCN0817Voor mij is het zo vanzelfsprekend dat ik ouders heb waar ik zo goed mee op kan schieten, die voor mij echt aavoele als dierbare vrienden. Maar ik weet dat ik daarmee heel erg gezegend ben.

En vandaag, in navolging van de blog over Moederdag, schrijf ik nu een blog voor mijn vader.

We spreken elkaar minder vaak dan mijn moeder en ik, maar ook mijn vader zie ik vaak en graag. Het is nog niet zo lang dat we echt op die manier contact met elkaar hebben.

Mijn vader is een heel hard werkende man. Hij werkt elke dag, al zo lang als ik hem ken, en hij moest geregeld voor zijn werk op reis.
Maar ondertussen neemt hij, gelukkig, ook tijd voor zichzelf, waardoor we meer van hem zien en ik hem op hele andere manieren ben gaan zien. Ik vind het zo leuk om steeds vaker te merken dat ik dingen van hem in mezelf herken en dan denk: ik ben echt het kind van mijn ouders.

Mijn vader heeft me veel geleerd door de jaren heen.
Voor mijn idee heeft hij me laten kennis maken met de Engelse taal terwijl hij bezig was verder te leren voor zijn werk. Ik zie hem nog voor me terwijl hij aan tafel zat met zijn eerste computer.
Voor mijn gevoel was hij zelden ziek thuis en was hij altijd bezig met zijn werk (op een goede manier) en ik denk dat ik daardoor ook heb geleerd je altijd in te zetten voor je werk en wanneer je kunt te helpen als ze je daar nodig hebben.

Hij was degene die me, toen ik net mijn rijbewijs had, begeleide op mijn eerste lange stuk auto rijden en hij heeft me altijd geprobeerd te leren in verschillende auto’s te rijden. Dat het niet uit zou maken hoe de auto eruit zag, het bleef hetzelfde. Hij leerde me te luisteren naar de motor van de auto en zo te weten wanneer je moest doorschakelen. Hij heeft uren doorgebracht met mij in de auto; soms om me de fijne kneepjes te leren van het inparkeren of schakelen, soms om me te laten zien wat een auto doet als hij slipt, en soms ook gewoon om ergens te komen. En dat laatste hebben we vooral in de afgelopen jaren heel erg veel gedaan samen.

Hij leerde me hoe sterk ik eigenlijk zelf was en heeft me altijd geinspieerd om op die kracht te vertrouwen. Hij leerde me hoe ik zware dingen het beste kon dragen en te ‘genieten’  van de spierpijn daarna.

Ik denk dat ik van hem heb geleerd om te presenteren en te spreken voor grote groepen. De leiding te nemen wanneer dat nodig was en een zo vriendelijk mogelijke leider te zijn als maar kon, zonder een watje te zijn.
Samen hebben we mijn eerste sollicitatiebrieven geschreven en hij heeft me uitgelegd hoe ik me het beste kon gedragen bij de gesprekken daarna. En toen ik voor mezelf wilde beginnen was hij haast niet te stuiten van opwinding en trots. Want ik weet dat hij trots is op me, en dat is een fijn gevoel.

Ik weet dat ik zijn ‘prinses’ ben, maar hij heeft me nooit klein gehouden. Hij heeft me aangespoord en aangemoedigt waar hij kon om op eigen benen te staan. Zolang ik er maar af en toe was om mee te kletsen en knuffelen.
En wie ik ook mee naar huis nam, iedereen was welkom en werd met respect en vriendelijkheid behandelt. Ze werden geholpen als ze dat nodig hadden, ze kregen advies (of ze dat nou wilden of niet) en konden erop rekenen dat ze steun kregen.

Hoewel hij zelf niet echt alternatief of spiritueel ingesteld was, heeft hij in een paar jaar zich veel van de dingen die voor mijn broertje en mij heel normaal waren, aangeleerd en ‘geaccepteerd’. Nu is hij zover dat hij ook anderen (en mij) nieuwe dingen kan aanleren en ik vind het heerlijk om samen met hem cursus te geven.

Bij ons thuis word hij gekscherend  ‘de encyclopedie’  genoemd omdat het soms lijkt alsof hij eigenlijk alles wel weet. En zelfs als hij het niet weet, weet hij wel waar je de antwoorden op dat ene vraagstuk zou kunnen viden. Dat is ook iets wat mij altijd gerust steld. Ik weet dat als ik iets niet weet, ik hem kan opbellen en vragen om hulp of kennis. Bij alles. Op welk moment dan ook.

We hebben veel samen meegemaakt. Ik heb veel  fijne herinneringen aan hem (en hoop dat er nog veel volgen).
Van hem ophalen van Schiphol na zakenreizen (en de kleine beertjes die we dan kregen), samen naar het Land van Ooit gaan en genieten van de ridderspelen daar, met zijn tweetjes naar de Jaarbeurshallen om daar de paardenmarkt mee te maken, samen op de motor een toerrit maken, naar een opterden van hun oude volksdansgroep gaan kijken en niet kunnen wachten om zelf weer te gaan dansen, me verbazen over zijn kledingkeuze toen hij me een keer mee nam om inkopen voor mij te doen…

Samen huifkartochten maken in de zomer, naar paardrijles, klussen in huis, alles neerleggen om te komen helpen als ik zelf een klus toch niet voor elkaar kreeg, samen mijn grote harp gaan halen toen die er dan eindelijk was, zijn enthousiasme om me te helpen, zijn stille blijdschap toen ik terug naar Zeist verhuisde, samen werken in de tuin in Markelo…

Hij is een echte goeie stoere papa.
Ik weet dat ik voor alles bij hem terecht kan, op elk moment van de dag of nacht. Zijn steun en vertrouwen in mij hebben me altijd een gevoel van veiligheid gegeven.

Ik heb zoveel van hem geleerd, ik ben gezegend met mijn papa, en ik hou van hem.DSCN1177

Dankbaar

De verhuizing is afgerond, we hebben het gehad!
En wat een heerlijke plek om terecht te komen…
Een huisje met een tuintje, uitkijkend op een bos! De plek om stil te worden en je te inspireren….

En wat hebben we veel gedaan om alles af te krijgen. En wij niet alleen; er waren gelukkig heel veel lieve vrienden en familie die zich keihard hebben ingezet om onze droom om in Zeist terecht te komen waar te helpen maken.

Het zorgt ervoor dat ik me dankbaar voel, elke dag weer.
Dankbaar voor de enorme hulp. Voor het huisje en hoe snel dat echt ook ons thuis is geworden. Voor alle spullen die we hebben. Voor hoe knus het hier is en hoe heerlijk we genieten van het bos hier. Voor de wandelingen elke dag, de rust in de wijk, de vriendelijke buren overal om ons heen. Voor de bereikbaarheid en hoe heerlijk dichtbij het nu is om vrienden te bezoeken.

Eigenlijk is er zoveel om dankbaar voor te zijn, elke dag weer. En het is goed om daar elke dag even bij stil te staan. Door te beseffen hoe dankbaar je bent, trek je meer aan van waar je gelukkig van wordt. Want dat Waarop je je aandacht richt, groeit. Daarom ben ik begonnen met het bijhouden van een Dankbaar Dagboek. Elke dag schrijf of teken ik iets waarvoor ik dankbaar ben, iets waarvan ik houd of wat me veel heeft geleerd. Ik richt me helemaal in detail op dat ene ding waarvoor ik dankbaar ben.

Bijvoorbeeld: ik ben dankbaar voor mijn eigen webwinkel! Het is iets dat ik al heel lang wilde, werken voor mezelf, mijn eigen tijd indelen, creatief bezig zijn en contact hebben met mensen in de hoop dat ik die mensen kon helpen. Het is heerlijk om bezig te zijn met Secrets of Gaia. Het voelt fijn om bezig te zijn met mijn producten. De lieve kleuren van de stenen, de zachte geuren van de wierook, de lieve vormen van de Zachtewezens. Het is leuk om samen bezig te zijn, nieuwe dingen te leren en de bijzondere verhalen te horen van de klanten. Ik leer dingen over mezelf maar ook over anderen. Het leert me grote beslissingen nemen, om hulp vragen en nieuwe dingen doen. Het geeft me een goed gevoel om over Gaia te praten en te weten dat waar me ooit door een leraar is voorspeld dat ik voor mezelf beginnen wel kon vergeten, ik het toch heb gedaan! Ik weet nu wat ik zelf kan en waarbij ik hulp nodig heb, en ik ben heel blij dat er ook mensen zijn die me met alle liefde helpen. Maar het aller fijnste is om te horen dat een klant precies dat heeft gevonden wat ze zochten of waarop ze hoopten. Vooral de reacties op de lieve Zachtewezens. De positieve energie van Secrets of Gaia is besmettelijk en ik ben er zo blijf mee!

Tijdens de weken van klussen zijn er zo van die momenten dat alles teveel is. Je word boos op de kleinste dingen (dingen die uit je handen vallen, planning die anders loopt, dingen die kwijt lijken…). Niets ernstigs, maar het kan je soms tot waanzin drijven.

Ik merk dat het mij helpt om juist dat waar je je aan ergert te kiezen om je dankbaar voor te voelen. Dat klinkt heel lastig, maar als je de uitdaging aanneemt, kan het heel erg helpen. Iets waar ik veel tegenaan liep in de verhuisperiode was file-rijden en medeweggebruikers. Ik moest heen en weer en wilde het eigenlijk zo snel mogelijk achter de rug hebben en natuurlijk gingen dingen dan niet snel genoeg. Daar kon ik echt kribbig van worden. Maar als ik me dat besefte, probeerde ik mijn zegeningen te tellen.

Want ik had een auto met brandstof, dat was een zegen (want je kunt gaan en staan waar je wilt op elk gewenst moment). En eigenlijk hadden we geen haast. Dus rustig rijden in een file was ook eigenlijk geen ramp. Ik kon ook even stoppen en koffie drinken, wat misschien eigenlijk wel even heel goed kon zijn. En het heen en weer rijden was voor een goed doel. Nog even en we hoefden niet meer heen en terug! Die ritjes konden we ook zien als een soort aftellen naar het moment dat we echt zouden wonen in ons ‘boshuis’. En Hoorn was wel thuis geworden de afgelopen tijd, dus daar zijn was vertrouwd.

Door mijn zegeningen te tellen zag ik hoe goed mijn leven is, het zorgde ervoor dat ik me positiever ging voelen en er weer voor kon gaan. Het zorgt ervoor dat ik meer waardering heb voor wat ik heb. In plaats van denken over wat je allemaal wilt bereiken, kijk ik naar wat ik heb en hoe goed dat allemaal is!

Waar ben jij dankbaar voor in je leven? Tel jij wel eens je zegeningen?

Moederdag

Ze hebben me gemaakt tot wie ik ben. Ik heb het zo goed met hen. En vandaag eer ik mijn moeder.

Vandaag is het Moederdag, en normaal is dat niet iets waar wij, in onze familie, veel mee doen.
Maar, dankzij een vriendin, keek ik plotseling anders aan tegen deze dag (en tegen vaderdag ook, overigens). We hadden een gesprek over familie waarin ik me, opnieuw, besefte hoe gezegend ik ben met mijn familie. Sommige mensen hebben dat geluk niet, en meer dan eens is mij al gevraagd of mensen niet mijn ouders mochten adopteren, of door hen geadopteerd konden worden.

Ik ben me altijd bewust van hoe goed wij het met elkaar hebben.
We spreken elkaar een paar keer per week (en soms zelfs een paar keer per dag, als er hele bijzondere dingen gebeuren bijvoorbeeld), zien elkaar toch tot nu toe gemiddeld een keer in de maand (wat wel zal veranderen nu we weer dichter bij elkaar in de buurt wonen) en houden elkaar op de hoogte via Facebook of andere berichtjes.

Mijn ouders hebben altijd met mijn broertje en met mij gecommuniceerd, over alles, als gelijken. En ook nu zijn de gesprekken niet als tussen een ouder en kind maar tussen twee mensen. Mensen die elkaar heel goed kennen, die (bijna) alles van elkaar weten, die aan een blik genoeg hebben, die dezelfde humor hebben en die graag bij elkaar zijn.

Een vriendin vroeg me laatst, met het oog op de naderende Moederdag, er eens bij stil te staan wat mijn moeder me geleerd heeft.
Even werd ik heel stil. En toen begon het in mijn hoofd te gonzen van alle wijsheden en lessen die ik leerde.

Een paar hele belangrijke sprongen er uit. Dingen als: wat gij niet wilt dat u geschied, doe dat ook een ander niet. Of: als je niets leuks te zeggen hebt, zeg dan maar liever niets.

Ze leerde me om naar mezelf te luisteren, of misschien moet ik zeggen, naar mijn lijf te luisteren. Dat als ik me niet helemaal lekker voelde ik er misschien beter aan deed gewoon in bed te gaan liegen in plaats van door te lopen. En om uit te zieken voordat ik weer aan de slag ging omdat ik anders kans had weer opnieuw te moeten beginnen met beter worden.

Ik leerde van haar klaar te staan voor anderen, anderen helpen en een plezier doen. Niet om er iets voor terug te krijgen, maar omdat je iemand kunt helpen. Maar ze leerde me ook dat je op tijd tijd voor jezelf moest maken en die tijd ook moest nemen.

Ik leerde over muziek, maar ook over stilte, over alleen zijn en daar intens van kunnen genieten. Ze leerde me van alles koken en bakken, hoe ik de was moest doen en hoe je wat het beste kon schoonmaken.

Ze leerde me dankbaar zijn en elke dag mijn zegeningen te tellen, hoe klein die ook lijken. En vergeven, omdat het je helpt om verder te komen. Of om me niet druk te maken over wat je niet kunt veranderen, en in plaats daarvan dan maar positieve energie te sturen naar dat moment, die situatie of de persoon waar je je zorgen over maakt. Want dat leerde ze me ook, hoe veel kracht en invloed gedachten op ons en ons leven hebben.

Ze bracht me in contact met hele bijzondere mensen en situaties en leerde me zoveel over mezelf.

En als zij iets niet wist, stond ze naast me terwijl ik de situatie het hoofd bood en prees mij op hoe ik het deed, hoe de uitkomst ook zou worden.

Haar enorme steun heeft me altijd het gevoel gegeven dat ik veilig ben, dat ik alles eigenlijk wel aan kan, dat er niets is om echt bang voor te zijn omdat ik altijd bij haar terecht kan.

Ik heb zoveel van haar geleerd en ik hou van haar. En ik weet dat ik echt gezegend ben met haar.
Wat heb jij van je moeder geleerd?

Een moment van rust

Neem jij wel eens een moment tussendoor rust? Even tijd alleen voor jezelf?
We hebben het zo druk met school, werk, kinderen en collega’s dat we onszelf die tijd om even alleen met onszelf te zijn vaak ontzeggen.

Misschien heb je het idee dat tijd voor jezelf inruimen uren moet duren. Soms kan het inderdaad nodig zijn om langer de tijd te nemen, maar ook als je af en toe maar vijf minuutjes neemt, helpt het je al enorm.

Er zijn dagen dat ik vergeet even bij mezelf te komen; ik moet werken, bij vrienden langs, heb nog werk te doen….
Maar op de dagen dat ik het wel doe, weet ik weer waarom. Het zorgt ervoor dat ik me rustig voel, me kan ontspannen en het gevoel heb gecentreerd te zijn.
Op sommige dagen ga ik er echt voor. Ik begin mijn dag in stilte, met lekkere thee. Ik schrijf mijn dromen van die nacht op, ontbijt gezond, mediteer, douche en ga dan pas aan de slag met mijn werk, e-mails en social media. Ik neem de tijd om mijn pauze buiten in de natuur door te brengen, neem tijd om iets lekkers te koken en te genieten van het eten.
Maar soms heb je daar geen tijd voor of simpel weg geen zin in. Of het lukt gewoon niet om je te concentreren op je meditatie, hoe mooi die ook is.
Wist je, dat je zelfs dan een moment van rust kunt creëeren?

DSCN1429Het toverwoord is daarbij aandacht.

Je kunt met aandacht dat doen wat je moet doen die dag. Je ochtendritueel van ontbijten, douchen en je spullen pakken voor je werk? Doe het eens heel bewust. Let op hoe je ademt, op hoe je beweegt, hoe het water voelt of je zeep ruikt en wat je proeft van je ontbijt.
Je huishouden? Voel hoe je huis licht en schoon wordt, hoe je bed oplucht als je het verschoont, beweeg rustig terwijl je stofzuigt en de was doet, voel het warme water terwijl je de afwas doet en merk hoe het ook in je hoofd opgeruimd wordt.
Ook zulke simpele handelingen kunnen een moment van rust brengen. Het zorgt ervoor dat je in het hier en nu bent, dat je niet met je aandacht niet in het verleden of de toekomst bent maar in dit moment.
Want dit is het moment waarop de meest bijzondere dingen kunnen gebeuren. Dit is het moment waarin je leeft. Je bent niet in toen of in later, maar hier en nu.

Hoe je met zoveel aandacht kunt handelen?
Er zijn verschillende manieren om dat te doen.

Wat mij altijd helpt is goed te letten op mijn zintuigen. Het makkelijkste is dan eerst om te voelen hoe mijn voeten op de grond staan. Ik voel eerst aan hoe mijn gewicht op mijn voeten verdeeld is, sta ik niet te veel op een voet of naar een bepaalde kant?
Daarna voel ik heel goed wat mijn handen doen, wat ze aanraken, de structuur, de warmte. Dan richt ik me op de rest van mijn lichaam, hoe dat voelt. Is het heel warm of juist koud, heeft het ergens spanning opgehoopt?
Ik richt mijn aandacht op de bezigheid, wat ik zie dat ik doe, wat ik hoor om me heen, wat ik voel als ik me beweeg, wat ik ruik…. Maar terwijl ik dat allemaal in me opneem, zorg ik dat mijn aandacht zo veel mogelijk blijft bij de handeling. Want dingen voelen, zien, ruiken en horen kunnen er natuurlijk voor zorgen dat je gedachten aan het rollen gaan.
Probeer het eens, dat wat je doet met alle aandacht doen. En kijk of dat je tot rust kan brengen, in het hier en nu. Wie weet wat voor mooie dingen en gebeuren terwijl je bezig bent?

 

Zachtewezens zonder gezichtjes

Waarom onze Zachtewezens geen gezichtje hebben, word mij soms gevraagd?Laat ik dat proberen uit te leggen.

Mijn hele schooltijd heb ik beleefd aan de Vrije School, een school vanuit de antroposofische filosofie. Zonder dat ik er ooit echt bij heb stilgestaan, heeft die filosofie toch veel indruk op me gemaakt en me gevormd tot wie ik nu ben. Wat me vooral is bijgebleven, door alle jaren Vrije School onderwijs maar ook daarna, is de band met de natuur en de creativiteit. Als kind speelden we met zo natuurlijk mogelijk materiaal; houten blokken, zijden lappen, katoenen balletjes, in het bos gevonden takjes en dennenappels, houten boerderijdieren en autootjes, en katoenen popjes zonder gezichtsuitdrukking.
Sommige mensen vinden het maar vreemd dat die popjes geen gezicht hebben. We zijn zo gewend geraakt aan de aanblik van een poppengezicht in de speelgoedwinkels.

Maar dat deze ‘antroposofische’ popjes geen gezicht hebben (of hoogstens twee blauwe stipjes waar de ogen zouden zitten) heeft een reden. Door het gezicht niet een uitgesproken uitdrukking mee te geven, kan het kind al spelend zelf beslissen of de pop lacht of misschien huilt, slaapt of allert is, boos of blij.e65f05c6fdca2c51c6124abc60b96a42

Toen ik mijn Zachtewezens ging maken merkte ik dat ik het fijn vond als ze geen gezichtsuitdrukking hadden. Zo kun je zelf beslissen hoe ze eruit zien, hoe hun humeur is. Misschien lijken ze in jouw ogen wel op iemand die je kent?
Hoewel ze geen gezichtje hebben, heeft elk Zachtwezen voor mij een heel eigen persoonlijkheid. Sommigen zijn vurig en enthousiast, anderen zijn een beetje verlegen en teruggetrokken. Soms hebben ze een gevoel van rust en ‘het komt wel goed’ om zich heen. Maar allemaal hebben ze een plekje in mijn hart verovert.

De Zachtewezens zijn wezens die ik heb leren kennen tijdens meditaties.
In die meditaties werd ik geleid naar de Geheime tuin van Gaia, en in die prachtige tuin maakte ik kennis met allerlei soorten wezentjes.
Sommige wezens hadden een sterke link met een bepaald element. De Tomten bijvoorbeeld, zijn sterk verbonden met de aarde, het aardse rijk, creëren, leren en de natuur in alle verscheidenheid. Nissen, zoals ons Bellenkind, zijn niet alleen verbonden met de aarde, wat hen goede huis-kabouters maakt, maar ook met de lucht, waardoor ze speels zijn en graag plezier maken. Undinen en Meermensen zijn duidelijk verbonden met het element water. Ze zijn rustig en gevoelig en herinneren ons eraan om te voelen in plaats van alleen maar te denken. Onze beeldjes van de Godinnen zijn natuurlijk verbonden met de kracht van die specifieke Godin en waarvoor zij staat. En Feelu zijn weer heel anders. Zij zijn verbonden met ons innerlijk kind en daardoor zijn ze allemaal heel verschillend. Het enige wat ze gemeen hebben is hun kleine mutsje.

Elke ontmoeting was heel bijzonder. En bij elk wezen dat ik tegen kwam heb ik gevraagd of het goed was dat ik hen na tekende of een popje maakte. Een aantal wezentjes vonden het prettiger om geen fysieke vorm te krijgen, en daar houd ik me aan.
Omdat ik het zo leuk vind om ze te maken, staan we bij Secrets of Gaia ook altijd open voor vragen en Zachtewezens in opdracht. 

Mijn Valentijn…

Vorig jaar heb ik, stiekem na het werk, een kaartje gekocht voor mijn lief voor Valentijn. Ik vind het altijd leuk om er toch iets mee te doen, hoe commercieel het ook is.
Ooit was dit het feest van het begin van de lente, een feest waarop de godin van het land samen kwam met de god van de natuur om ervoor te zorgen dat het land opnieuw vruchtbaar zou worden en de zon weer zou aansterken.
Ten tijden van het Romeinse rijk werd er een feest gevierd dat Lupercallia werd genoemd, vernoemd naar de wolf die naar verluid de tweeling Romulus en Remus had opgevoed (de stichters van Rome). Tijdens dit feest stopten alle jonge vrouwen een papier met hun naam in een pot en alle jonge mannen mochten dan een naam kiezen. Deze twee jonge mensen vormden voor dat feest een koppel en samen namen ze deel aan de rituelen, spelletjes en festiviteiten.
Later kwamen er verschillende verhalen over de heilige Valentijn die, volgens de legende vlak voor hij een martelaarsdood stierf, de dochter van zijn gevangenisbewaarder een brief toestak met daarop de woorden “van jouw Valentijn”.

Het zijn allebei niet heel romantische verhalen, maar dat het ging om samenzijn is wel gebleven.
Ik vind het zelf wel leuk dat er mensen zijn die wat extra voor elkaar doen om hun liefde voor elkaar te laten zien, en ik word er ook wel blij van ook op die dag even echt aandacht aan die ander in mijn leven te besteden.
Maar die ander in mijn leven hoeft niet een geliefde te zijn. Ook vrienden en familie mogen op zo een dag best eens in het zonnetje worden gezet.
Maar geef je jezelf ook wel eens die aandacht?

Wanneer was het voor het laatst dat je een dag voor jezelf nam? Of misschien niet een hele dag, maar een paar uur, een paar minuten misschien?
Want hoewel het heel fijn is om liefde te krijgen van anderen en je geliefd te voelen, is het misschien wel het alles belangrijkste dat je liefde voor jezelf hebt.

Ik heb gemerkt dat er veel mensen zijn die dat maar een raar idee vinden, die er niets mee kunnen of het zelfs als egoïstisch zien. Maar waarom is het makkelijker om je liefde aan een ander te geven dan aan jezelf?

Misschien kun je deze Valentijn een moment nemen om echt even helemaal alleen met jezelf te zijn.
-Wees eens lief voor jezelf.
-Straf jezelf niet als er iets mis gaat.
-Wees geduldig met jezelf, zoals je ook voor een ander geduld hebt.
-Heb vertrouwen in jezelf en luister naar je innerlijke stem.
-Wat zou jij, nu, op dit moment het liefste willen? Doe dat, als het mogelijk is. Als het niet kan, maak dan een plan, wees er even mee bezig en fantaseer erover.
-Vier je successen en tel je zegeningen. Wees dankbaar voor alles wat je hebt.
-Stel grenzen en houd jezelf eraan.
-Vergeef jezelf en hou onvoorwaardelijk van jezelf, niet alleen van je successen, maar ook van de gebreken.
-Zie de schoonheid in van alle dingen.

Soms kan dat allemaal mooi klinken maar lastig zijn in de praktijk.
Gelukkig zijn er dan altijd manieren om jezelf te helpen.
Omring jezelf met dingen die jij mooi vindt, lees mooie woorden en inspirerende quotes, luister naar muziek die je mooi vindt, ga naar buiten en wandel in jouw favoriete bos, ga een poosje in een lekker warm bad liggen en doe je lekkerste luchtje op bijvoorbeeld.
En er zijn een heel aantal stenen die je kunnen helpen met hun energie.

De aller bekendste steen van de liefde is natuurlijk de Rozenkwarts met haar hele liefdevolle energie en zachte uitstraling. Ze kan helpen liefde aan te trekken en aan te wakkeren in je leven, maar helpt ook om jezelf lief te hebben. Ze is echt een magneet voor liefde op alle vlakken en is helpt je om te ontvangen en bevrijden van verdriet door negatieve energie te vervangen met liefdevolle vibraties.
Maar wist je dat Amethist ervoor kan zorgen dat de liefde in balans blijft en licht en liefde kan verspreiden in ruimten?
En Celestiet zuivert onze hartenenergie en bevordert ons gevoel van geluk. Ze kan ook helpen in niet zo goed functionerende relaties door ruimte te scheppen voor beide kanten.
Granaat brengt ons hartstocht en overvloed en kan ons inspireren tot liefde en toewijding. Hij is ook in staat andere kristallen te activeren waardoor hun effect wordt versterkt.
Larimar straalt liefde en vrede uit en is een lieve en moeiteloze steen die graag alles wil geven. Hij kan zelfs helpen om je zielsverwant te vinden.
Roze Toermalijn is in staat om liefde aan te trekken in het leven, of dat nu op spirituele of materiële zin is. Deze specifieke kleur Toermalijn geeft de zekerheid dat het veilig is om lief te hebben en bevestigt dat je eerst van jezelf moet gaan houden voordat je kunt verwachten dat anderen van je houden.

Dit jaar ga ik, samen met mijn lief, iets doen wat we allebei leuk vinden; samen op pad om wat nieuws te leren en ontdekken!

(null)